அது ஒரு கனாக்காலம்...

குட்டி கிருஷ்ணர், தவழ்ந்த  கிருஷ்ணர், வெண்ண தாழி கிருஷ்ணர்... ராமன் எத்தனை ராமனடின்னு பாடின மாதிரி.. கிருஷ்ணன்  எத்தனை கிரிஷ்ணனடின்னு பாடத்தோணும்.. வரிசை வரிசையாய் அழகான கிருஷ்ணன் பொம்மை.. சந்நிதி தெரு முழுக்க ரொம்பி வழியும்..
மனசால வாங்கி அதற்கு ஒரு அலங்காரம் பண்ணும் கற்பனை.. எல்லாம் , மூணு அணாதான்.. ஆனால் காசு ஏது? கற்பனைதான்..
இதில் ரொம்ப குழப்பம் நீல கிரிஷ்ணனா, ரோஸ் கலர் கிரிஷ்ணனா... அப்பா வாங்கி கொடுத்தாலும், இது பெரிய குழப்பம்...

மூணு நாள் முன்னாலே அம்மா கச்சேரி ரோடு மெஷினுக்கு பொய் மாவு அரைக்க சொல்லுவா.. சில சமயம் அம்மாவும் கூட வருவா..
கிருஷ்ண ஜெயந்திக்கு ஒருநாள் முன்னாடியே வீடு களை கட்டும்.. வாசனை மூக்கை துளைக்கும்.. அம்மா ரொம்ப கண்டிப்பு..
சாமி நெவேத்தியம் பண்ணாம ஒன்னும் சாப்பிட கூடாது.

ஆனால் சீடைக்கு யாரு உருட்டறது.. நான், என் தம்பி தங்கைகள்தாம்.. அப்பப்போ அம்மா " டேய் வாயில போட்டுண்டுறாதே " ஒரு சத்தம் வரும்...

முக்கியமா வெல்ல சீடை, உப்பு சீடைதான்.. சில சமயம்  அம்மா தேன்குழல் போடுவா, இல்லை தட்டை பண்ணுவா.
ஆனால் நெய்வேத்தியத்துக்கு சீடைதான்.

மத்தியானம் அம்மா வாசல்லேர்ந்து பூஜை வரை கால் கோலம் போடுவா. அதுல எத்தனை வகை.! முறுக்கு மாதிரி போடுவா.. சிலர் வீட்லே பாதம் மாதிரியே போடுவா. அதுக்கு மிதிக்காமல் இருக்க காவல் வேறே .

மத்தியானம் 0400 மணிக்கு பூஜை..அவல் பாயசம், பட்சணம், வெண்ணை. தயிர் எல்லாம்...
வாத்தியார் எல்லாம் கிடையாது. அம்மாவே பண்ணுவா.
ஆனால் அந்த தீபாராதனை ஆரம்பிச்சவுடன் ஒரு சந்தோசம்.. ஆளுக்கு கைலே ஒரு கிண்ணம். தயார்...

உப்புசீடை, அதுல சீப்பி வேற, வெல்லசீடை எடுத்துண்டு ஓடிடுவோம்...
அம்மா கத்துவா.. சாமிக்கு நமஸ்காரம் பண்ணுங்கோன்னு...

எத்தனை சுகமான எண்ணங்கள், சந்தோஷங்கள், எதிர்பார்ப்புகள்...
அம்மா போயாச்சு, தம்பி போயாச்சு.. எத்தனையோ சம்பிரதாயம் மாறிவிட்டது..

எல்லாம் கனவாகிவிட்டன....மறுபடியும் வருமா அந்த சந்தோசம்?

அது ஒரு கனாக்காலம்..

தட்டுங்கள் திறக்கபடும்...

தட்டுங்கள் திறக்கபடும்...

அமெரிக்காவில் இருக்கும் பிள்ளையிடம் பேசவேண்டுமா, புதுசா நேற்று பிறந்த பேரனை பார்க்க வேண்டுமா,
பேத்தி கல்யாணத்தை தாத்தா அமெரிக்காவில் இருந்து பார்க்கவேணுமா... எல்லாம் ஒரு பட்டனை அமுக்கினா நடக்கும்.
கல்யாணத்துக்கு பெண் பாக்கறது, பிள்ளை செலக்ட் பண்ணிட்டு நம்மிடம் பெண் போட்டோவை காமிக்கறது எல்லாமே ஒரு நொடி விஷயம்...

எவ்வளவு முன்னேற்றம்.

2001க்கு முன் , ஒரு போன் லைனுக்கு புக் பண்ணிட்டு கருப்பா ஒரு டயல் பண்ற போன் வருமே, எவ்வளவு வருஷம் ஆகும்! சுமார் நாலு முதல் அஞ்சு வருடங்கள். சரி, வந்தது, போன் பண்ணினா எதனை முறை  சுற்ற  வேண்டும். காய் விரல்தான் வலிக்கும் லயன் கிடைக்காது.
இது உள்ளூர் எங்களுக்கு. வெளியூர் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம்.
'90 களின் ஆரம்பத்தில் STD கிடையாது. புக் பண்ணிவிட்டு காத்திருக்க விடும். வீட்ல போனே இல்லாமல் பக்கத்து மளிகை கடைக்கு
போய் போன் பண்ணினால், வீட்டுக்கு வரவும் முடியாது, காத்திருக்கவும் முடியாது. கடைக்காரன், நம்மை பார்க்கும் பார்வைல ஒரு அலட்சியம் இருக்கும்.

1988ல் என் தந்தை இறந்தபோது எங்கள் வீட்டு மாப்பிள்ளை ஒருவருக்கு சொல்லவேண்டி வந்தது. அவர் சென்னை RBI ல் வேலை செய்பவர்! கும்பகோணத்துக்குவேலை நிமித்தம் சென்றிருந்தார். அன்று டெலிபோன் வேலை நிறுத்தம். அவரை தொடர்பு கொள்ள முடியாமல் என் தந்தை இருந்ததே தெரியாமல் நாலாம் நாள் வந்தார்.

இப்போது இன்று பங்கு சந்தையில், ஒரு ஷேர் வாங்கினால் மூணாவது நாள் உங்கள் கணக்கில் சேர்க்கப்படுகிறது. 1995ல் ஸ்டேட் பேங்க் பங்கை வாங்கிவிட்டு அதை பதிவு செய்து என் கணக்கில் கொண்டு வரும் பொது நான் பட்ட கஷ்டம் ரொம்ப ரொம்ப.
 கை எழுத்து சரியில்லை என்று சொல்லி கடைசியில் வரவே இல்லை...

ம்ம்ம்ம்ம்ம்

கடந்த 20 வருடங்களில் எவ்வளவு மாற்றம் . எவ்வளவு எளிதாககத் தொடர்புகள்....

இந்தியா முன்னேற வில்லை என்று சொல்பவர்கள் யோசிக்க வேண்டும்..

நீங்களும் உங்கள் அனுபவங்களை பகிர்ந்து கொள்ளலாமே

After a gap of some years now I find some time to start blogging again....

அந்த நாளை எண்ணி அசை போடுகிறேன்

"மாட்டுப்பெட்டிக்கு வோட்டு போடுங்கோ"

இதுதான்  நான் முதன் முதலில கேட்ட தேர்தல் ஒலி . தேர்தல் பேச்சு ஆரம்பிச்சது 1951. எல்லோரும் வோட்டு போட்டது 1952 . ரொம்ப சின்ன வயசு. கட்சியை விட கடலைக்காய்தான் தெரியும். காங்கிரஸ்  தெரியும்!

எங்க வீடு  இப்போ ராதா  சில்க் பக்கத்துக்கு வீடு, மைலாப்பூரிலே. எடுத்த வீட்லே ஒரு சின்ன ரூம், அதுல காங்கிரஸ் ஆஃபீஸ்.
இப்பாவும் அந்த வீடு இருக்கு. அந்த இடத்துல பம்பாய் வடா பாவு கடை இருக்கு.

திரும்பி  பார்த்தா ஒரு நோட்டீஸ் குடுப்பா. சில சமயம் மிட்டாய் கூட குடுப்பா.இன்னுமும் ஞாபகம் இருக்கு ரெட்டை மாடு பெரிசா ஊர்கோலம் போகும்.
இன்னும் ஒரு காரணம் என் நினைவுல இருக்குன்னா, என் கால் ஒருத்தர் கார் ஏத்திட்டார். ரொம்ப பயந்துட்டார். நல்ல வேலை அவர் எங்க அப்பா நண்பர்தான். அப்பரம்தான் அப்பா சொன்னார், அவர்  பெயர்   R. M. Sundaram ICS அவர்.

மாடவீதியில் குடி இருந்ததாலே அப்பப்போ பெரிய பெரிய தலைவரலாம் வருவாம பேசுவா. முதல் முதல் பார்த்த தலைவர் ஆந்திர கேசரி பிரகாசம். தேரடியில் மீட்டிங். ஒன்னும் புரியலை. அப்பொறம் எத்தனையோ பேர்.

அண்ணாதுரை சாம்பல் கலர்லே புஷ் கோட் போட்டுண்டு வந்தார், ஈ வே  ரா பெரியார் வந்தார், ராஜாஜி வந்தார். எத்தனையோ தலைவர்கள். ஈ வே ரா பேச்சு ரொம்ப புடிக்கும். சூப்பரா பேசுவார். ஜோக்கெல்லாம் அடிப்பார். திடீர்னு திட்டுவார்.
" எல்லோரும் இங்கே  கை தட்டுங்க. ஒட்டு போடறப்போ மறந்து போய்டுங்க" அப்படிம்பார். ஒருதடவை மாங்கொல்லை மீட்டிங்கில்
பின்னாலே திரும்பி, " ஏன்டா வரு யாருடா ஜனாதிபதி பெரு என்னடா" ன்னார்.. பின்னாலிருந்து ஒருத்தர் " வெங்கட்ராமன்" அப்படின்னார்.
திட்டுவார் தவிர அவர் ரொம்ப நல்லவர்னு சொல்லுவாங்க. ராஜாஜிக்கு ரொம்ப நண்பராம். சும்மா பழம் மாதிரி ஜம்முனு இருப்பார்.

அப்போறோம் எத்தனையோ தேர்தல்கள் வந்தன. ஆனால் மைலாப்பூரிலே   ...ராதாகிருஷ்ணன் , அரங்கண்ணல் இப்போ Dr. நட்ராஜ் ....
அரங்கண்ணல்...தி. மு. க காரர். மயிலாப்பூர் நடுத்தெருவில் கோவில் வீட்டில் வாடகைக்குத்தான் இருந்தார். எப்போ வேணுமானாலும், யார் வேணுமானாலும் பார்க்கலாம். பந்தா கிடையாது.

ராதாகிருஷ்ணனும் அதேமாதிரி ரொம்ப அமைதியானவர். எப்போதும் அவரை அவருடய முண்டக்கனி அம்மன் கோவில் தெரு வீட்டில் பார்க்கலாம்..
நான் எதுக்கு போகப்போறேன்! எல்லாம் attestation க்குத்தான்.

ஆனால் எனக்கு தெரிந்த முதல்....... காங்கிரஸ் MLA அநந்த  நாயகிதான். அவருக்கும் பிரஜா சோஷலிஸ்ட் கட்சி விஜயலக்ஷ்மிக்கும் தான் போட்டி.

தேர்தல் சமயத்துல எல்லோரும் வீட்டுக்கு வந்து " அப்பா இருக்காங்களா தம்பின்னு " கேட்பாங்க. தேர்தல் அன்னிக்கு வீட்டுக்கு கார் அனுப்பி வோட்டு போட கூட்டிண்டு போவாங்க. திரும்பி நடந்துதான் வரணும்...

மந்தைவெளி  St. Rafael பள்ளிக்கூடத்துல தான் வோட்டு போடுவாங்க . கூட்டம் எல்லாம் கிடையாது.

யாரு ஜெயிச்சாங்களோ அவங்க அப்பொறம் கார்லா கும்பிட்டுண்டே வருவாங்க.

இதெல்லாம் மறுபடியும் பார்க்க முடியுமா .?

கார்பொரேஷன் எலேச்டின் எப்போ நடக்குதுனே தெரியாது.. சத்தமே இல்லாம நடக்கும்...

தெற்கு மட வீதி  வரதப்ப செட்டியார்தான் எனக்கு தெரிஞ்சு கவுன்சிலர்? அப்பொறம் குஞ்சிதபாதம் வந்தார். ரமணி பிரஸ் ஓனர்  பிள்ளை.

அப்படியெல்லாம் அமைதியாய் இருந்த, நடந்த, முடிந்த தேர்தலில், இப்போது எவ்வளவு மாற்றங்கள்!

இன்று அமெரிக்கதேர்தலை பார்க்கும்போது இதையெல்லாம் எண்ணி பார்க்கிறேன்

Start of winter.

Where ever you go, whichever country you live, we always like winter.
In Chennai innumerable music performances in as has spread across South Chennai give us a feast with variety. Dance, dramas, kutcheries. Encouraging all these is mainly weather.
In Calcutta we can see the colourful saris and shawls and coats come out of the storage.
My mother used to say, Maharanis on parade.

Cool morning breeze, cloudy days, chill evenings make the city naturally air-conditioned.

I hear and seen in TV how western countries feel the winter. I had never been to Europe, except touching down at airports in UK, Germany, Belgium andFrance, but seen the Beauty from air.

But I have seen winter in USA. Unlike India, western countries have the added delight of seeing and enjoying snowfall.

It was in 2009 I fist saw snow. I was sitting by the window reading, Tramp_in_Armor by Collin Forbes. Weather was chill and even inside home was wearing light wool. Wind was heavy outside with trees swaying, the whole previous night. But now it was only slight breeze.

I saw some thing hazy and thought my glasses need cleaning. My daughter came and told me, it may snow soon.
With an expectation of a child's waiting for new toys, I was waiting searching sky for some thing to pour. Then I realized snow won't fall heavy, but slow at first.

For a person who has never seen a winter in India and seen only hot hotter and hottest seasons, seeing powder falling from sky and floating on wind was a mesmerizing experience. The road clean spotless dark with cars parked on either side on a lazy Sunday forenoon slowly turned salt and pepper and then grey and then pure white.

Trees with little leaf after the fall look forlorn. Heavy snow clinging to bare branches with no leaf stooping low like an old man, made me think younger.

 

The cars and street visible with children on roller boards suddenly become lonely.  Want to touch the snow and feel it. Ran down stairs, forgetting my age, feeling young like teen. But it was still snowing and the height of snow increased in deck railings. At one time I can’t see the opposite street or far off roofs even with binoculars.

 

Children started playing in snow when the snow fall subsided. Children with parents, teen with friends, grown up, couple and some oldies like me ventured into snow filled lawn and side walks feeling for the sudden fall or depression under our boot clad feet. Children made snowmen and threw snow balls.

 

But all of a sudden there was a roar. Snow truck came pushing the snow to sides, making it accessible to vehicles. Next day when sun came out of clouds I can see the melting of snow and slowly snow turning into hard ice forming the border of the roads and the path inside the ground inside the yard. After three days there were no snow but there were hard ice, like rock, on both sides of road reminding us that there was snow. I still dream that and wish to see that again and again

Veeraswami. V

Chennai, INDIA

Phone:     044 24934730

Mobile:     9962 117 843

Majicjack: 703 3377 638

 

 

 

 

 

 

Bajans (பஜனை ) Tamil month Margazhi

Now it is mid December and Karthigai deepam celebrated with usual pomp and bright lights. Slowly the chillness creeps in. I have started taking bath in hot water. Morning time there is fog and chill in the air. Woolen sweaters and mufflers stored inside taken out dusted and kept ready for use.

Margazhi month is arriving soon. So also the famous bajans.

What is a Bajan?

According to Wikipedia,

 A Bhajan is any type of Indian devotional song. It has no fixed form: it may be as simple as a mantra or kirtan or as sophisticated as the dhrupad or kriti with music based on classical ragas and talas. It is normally lyrical, expressing love for the Divine. The name, a cognate of bhakti, meaning religious devotion, suggests its importance to the bhakti movement that spread from the south of India throughout the entire subcontinent in the Moghul era.

The first Bajan I heard was during 1950s. Famous Thirupugazhmani, Sri. T.M.Krishnaswami Iyer, used to conduct bajan on every Friday at around 0700 PM. They used to sing various songs and go round Mylapore Mada Streets. That was where I first heard Sri Pithikuli Murugadoss songs. He used to sing in his usual beautiful voice with playing harmonium alongside. Even in those days Murugadoss was famous with his dark glasses and Bandana around his head and orange dress.

Then came the famous Mylapore Margazhi Bajans. Maragzhi, the Tamil month is called சூனிய மாதம் ( Evil month in Tamil ). Tamilians don’t conduct any good functions during the month. No wedding, no house warming, nothing good done. But in actual practice Maragzhi is the month we see so much divotional activities.people take out தேவாரம், திருவாசகம், திருப்பாவை, திருவெம்பாவை ( Devaram, Thiruvasagam, Thiruppavai, Thiruvembavai) from the puja room and there is hectivity pn the roads and side streets of Mylapore. We can see children singing and grown up reciting thiruppavai and thiruvambai, earnestly. Andal (Tamil: ஆண்டாள் Äṇţāḷ, an( 8th century or earlier) is the the only
female Alvar of the 12 Alvar saints of South India, who sang Thiruppavai. Thiruppavai, a collection of thirty verses in which Andal imagines herself to be a Gopi or cowherd girl during the incarnation of Lord Krishna. She yearns to serve Him and achieve happiness not just in this birth, but for all eternity, and describes the religious vows (pavai) that she and her fellow cowherd girls will observe for this purpose.

Most of us go to temple and on the whole there is more religious activity during the month then other months in Tamil calendar.

One of the important activity is BAJAN. Every day during the Margazhi month the bajans around Mylapore temple starts around 0500 am. The singers go round the four mada streets singings hymns. When I was young I used to get up in the morning hearing the songs. First bajan at 0500 am, then comes Srim Annaji Rao Bajan at 0530 and finally Sri Papanasam Sivam group around 0600 am. Each has got its own way of singing. Annaji Rao bajan, loud and vibrating Papanasam Sivan bajan soft melodious. With light glowing on the eastern sky and day becomes brighter the crowd swells and finally around 0700 am there used to be big crowd around each group. People used to hear one bajan and once it is over they move to the next enjoying the songs. So many eminent musicians used to perform. I saw other day in net the history of bajans and a picture of Papanasam Sivam in early 1930s. Seen, Sri.Papanasam Sivam even at his old age used o participate in bajans and atleast sing one or two favourite songs at the end of the rounds. He used to come and sit in a moda provided by some rasika and sing.The tradition started around 1920s, still going on uninterrupted with Papnansam Shivam’s daughter Rukmini and her son Ashok Ramani, following the practice and conduct the bajans.

The above picure was taken from internet from an article written by a sishya of Papanasam Sivam ( Sri Sivam standing second from left ). The following picture taken from the same site shows how Sri Ashok Ramani, follows the tradition

After that they used to distribute hot pongals which are always appreciated by public.

Then of course Music season starts in December. High and mighty of he Music world and also our local big wigs descend in Chennai for music season. When USA and western world shivers under the intense cold, like Europeans go to south of France for some respite from cold, Indians living there comes to India to escape the cold and also get warmth from weather and scintillating sweet music. The people throng the venue of music performances whether it is Music Academy hall or Naradha Gana Sabha, Krishna Gana Sabha. The seats fill up so quick mostly one has to be satisfied if he gets a standing space. Most also fix loud speakers out side, so every one can hear the music even if they cannot have the comfort of a seat.  I remember in 1950s Music academy used to conduct the performance (கச்சேரி) at the vast ground behind P.S.High School ( Where now P.S.Senior Secondary School is situated) under a tatched pandhal.With lot of sand and folding chairs. I remember the camera man used to sit on the top in a cradle like thing and film the performance.

Generally most of the persons start from home in the morning and return home around 1100 pm at night, tired but happy. The canteen in Music academy venue was famous and along with , who the musicians going to perform that day the menu in the canteen is equally given importance and discussed.

The tradition of music  is even now followed. Only difference is now even most of the musicians travels from USA and Europe to perform in this great tradition and make the month margazhi a prosperous one instead of a bad month

Mid 60s saw the emergence of Sai Bakthas and Sai bajans started sounding in lot of houses. With Puttaparthi Sai Baba becoming famous, most of the houses had bajans on Thursdays. In our house I went to first Sai Bajan in 1966 or 67 on Perambur and we also started Sai bajans on Thursdays.

With the advent of TV as an important media we have started hearing Bajans on various channels. In the recent years we are hearing so much bajans in sabhas and Televisions, performed by greats like,  Udayalur Kalyanaraman and Jai Krishna Baghavathar. JKB always remind me of Late Annaji Rao.

I see more and more people performing bajans and happy to see that the tradition of bajans are carried forward.

ஜாக்கிரதை, கண்ணுல கரி விழும்.

Recently I had an opportunity to travel by train from Chennai to Trichirappali, We were sitting in the Air-conditioned Chair Car and except for slight swaying of the train nothing much heard and we were talking in hushed tone since we did not want to disturb other passengers by our usual loud chattering.

Just in 1950s when we were young boys we always travelled this route. We used to go every summer in this route.So excited, we start planning in March itself for journey in mid April.

Ticket to Trichy was just around Rs.6/- (For me half ticket was Rs 3/-) by Third Class compartment. We never know there was some thing called reservation. Never seen so many crowds, like present day and mostly we go sitting in wooden bench. If there is no seat we never bothered, since we sit on biscuit tins brought by my grand mother packed with muruku or seedai or eatables. Mostly I traveled with my grand mother to Dalmiapuram (near Lalgudi) where my mother’s sister lived or toKandanoor where my mother other sister lived.No restriction from my grand mother regarding seating. She only says..

ஜாக்கிரதை, கண்ணுல கரி விழும். The present day people may not know what the meaning for this.

In those days trains were pulled by steam engines and for that they burn lot of coals. So they collect water in junctions and boil it in the engine and use the steam to run the rail engine to pull the train. Mostly in every junction the train engine will collect water from over head pipes and there will be enormouscollection of coal to burn. When the coal is burnt there will be small particles floating in air and will hit the eyes and make our eyes watery. That is why grandma used to warn us..

In acharappakkamthere will be vadai. We reach villupuram around noon and we try to get coffee.There will be a big rush before water tap where we have to collect drinking water. we never bought any meals in train and always pack a big lunch basket and lot of water in கூஜா . It usually took 10 hours to travel from Madras Egmore to reach Dalmiapuram, which was just 180 miles.

we children usuallywrite the names of all railway stations and see one by one going. in fact we know by heart whole list. Olakkur, Panjalam, Dindivanam like that. Middaysambar sadam and th sadam and evening idly. No sleep no rest. Just wondering when we will reach destination.

By the time the train crosses Virudachalam all our enthusiasm gone, tired, dirty, sweatyand some with darkened watery eyes. Finally when we reach the destination ataround 0800 pm we were so tired and sleepy, but happy.

Now we travel by air conditioned compartment, with snacks supplied by some one in train, use bottled water. no sweat, no bleary eyes, no tiredness due to heat, no rush to bring water, and aour seats are reserved and cool.

But with the nostalgic memory, I  long for those carefree days of train travelwith intervening stations with cool air and swaying trees.

My be our grand children may see bullet trains and write like me regarding electric engines and bottled waters.

But i can never forget those days and the slow moving trains and stately railway stations andcourteous railway staff... mmmm